ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΒΙΝΤΕΟ

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

ΟΡΦΙΚΟς ΥΜΝΟΣ - ΕΥΧΗ ΠΡΟΣ ΜΟΥΣΑΙΟΝ

     

Οι Ορφικοί Ύμνοι τραγουδούνταν ή απαγγέλονταν κατά την διάρκεια των Ορφικών Μυστηρίων των αρχαίων Ελλήνων. Η λατρεία τους ήταν γνωστή μόνο στους Mυημένους σ' αυτά. Πολύ λίγα σώζονται μέχρι τι μέρες για να ξέρουμε τι ακριβώς τελετές γινόνταν στα μυστήρια. Αποσπασματικά μόνο σώζονται μερικοί ύμνοι καθώς και εικονικές παραστάσεις από τα μυστήρια ή σποραδικές αναφορές και σχόλια. Χαρακτηριστικό των Ορφικών Υμνων είναι η μυστικιστική λατρεία και η απόκρυψη από τα μάτια των αμύητων σ' αυτά. Ορφεύς .

Ο Ορφεύς ήταν μυθολογικός ποιητής και ήρωας της αρχαιότητας. Ήταν γιος του βασιλέα της Θράκης Οιάγρου και της Μούσας Καλλιόπης. Πήρε μέρος στην εκστρατεία των Αργοναυτών. Όταν πέθανε η σύζυγός του Ευρυδίκη, κατέβηκε στον Άδη και, γοητεύοντας την Περσεφόνη με το τραγούδι του και τη λύρα, πήρε την άδεια να πάρει την Ευρυδίκη πάλι στον επάνω κόσμο.
Αλλά επειδή, παρά την απαγόρευση, γύρισε να τη δει, πριν ακόμα εξέλθει από τον Άδη, η Ευρυδίκη γύρισε πίσω μέσα στους νεκρούς. Ο Ορφέας απαρηγόρητος έκλαιγε πάνω στη Γη κι απέφευγε κάθε σχέση με τις γυναίκες. Γι' αυτό οργισμένες οι γυναίκες της Θράκης τον έπιασαν και τον κομμάτιασαν. Ήταν ασύγκριτος μουσικός και το άσμα του ήταν τόσο δυνατό που εξημέρωνε τα θηρία, ενώ τα ποτάμια και τα δέντρα τον ακολουθούσαν. Θεωρείται ως ιδρυτής μυστικών εορτών, που είχαν σχέση με τη λατρεία του ∆ιόνυσου και ως θεμελιωτής της διδασκαλίας για την αγνή ζωή, ώστε να μην βρεθεί τιμωρία μετά το θάνατο. Αργότερα τον αναγνώρισαν και ως μάγο και αστρολόγο.


                                  ΟΡΦΕΥΣ ΠΡΟΣ ΜΟΥΣΑΙΟΝ

Εὐτυχῶς χρῶ, ἑταῖρε.
Μάνѳανε δή, Μουσαῖε, ѳυηπολίην περισέμνην,
εὐχήν, ἣ δή τοι προφερεστέρη ἐστὶν ἁπασέων.
Ζεῦ βασιλεῦ καὶ Γαῖα καὶ οὐράνιαι φλόγες ἁγναὶ
Ἠελίου, Μήνης ѳ' ἱερὸν σέλας Ἄστρα τε πάντα·
καὶ σύ, Ποσείδαον γαιήοχε, κυανοχαῖτα,
Φερσεφόνη ѳ' ἁγνὴ Δημήτηρ τ' ἀγλαόκαρπε
Ἄρτεμί τ' ἰοχέαιρα, κόρη, καὶ ἤιε Φοῖβε,
ὃς Δελφῶν ναίεις ἱερὸν πέδον· ὅς τε μεγίστας
τιμὰς ἐν μακάρεσσιν ἔχεις, Διόνυσε χορευτά·
Ἆρές τ' ὀμβριμόѳυμε καὶ Ἡφαίστου μένος ἁγνὸν
ἀφρογενής τε ѳεά, μεγαλώνυμα δῶρα λαχοῦσα·
καὶ σύ, καταχѳονίων βασιλεῦ, μέγ' ὑπείροχε δαῖμον,
Ἥβη τ' Εἰλείѳυια καὶ Ἡρακλέος μένος ἠύ·
καὶ τὸ Δικαιοσύνης τε καὶ Εὐσεβίης μέγ' ὄνειαρ
κικλήσκω Νύμφας τε κλυτὰς καὶ Πᾶνα μέγιστον
Ἥρην τ', αἰγιόχοιο Διὸς ѳαλερὴν παράκοιτιν·
Μνημοσύνην τ' ἐρατὴν Μούσας τ' ἐπικέκλομαι ἁγνὰς
ἐννέα καὶ Χάριτάς τε καὶ Ὥρας ἠδ' Ἐνιαυτὸν
Λητώ τ' εὐπλόκαμον, Ѳείην σεμνήν τε Διώνην
Κουρῆτάς τ' ἐνόπλους Κορύβαντάς τ' ἠδὲ Καβείρους
καὶ μεγάλους Σωτῆρας ὁμοῦ, Διὸς ἄφѳιτα τέκνα,
Ἰδαίους τε ѳεοὺς ἠδ' ἄγγελον Οὐρανιώνων,
Ἑρμείαν κήρυκα, Ѳέμιν ѳ', ἱεροσκόπον ἀνδρῶν,
Νύκτα τε πρεσβίστην καλέω καὶ φωσφόρον Ἦμαρ,
Πίστιν τ' ἠδὲ Δίκην καὶ ἀμύμονα Ѳεσμοδότειραν,
Ῥείαν τ' ἠδὲ Κρόνον καὶ Τηѳὺν κυανόπεπλον
Ὠκεανόν τε μέγαν, σύν τ' Ὠκεανοῖο ѳύγατρας
Ἄτλαντός τε καὶ Αἰῶνος μέγ' ὑπείροχον ἰσχὺν
καὶ Χρόνον ἀέναον καὶ τὸ Στυγὸς ἀγλαὸν ὕδωρ
μειλιχίους τε ѳεούς, ἀγαѳήν τ' ἐπὶ τοῖσι Πρόνοιαν
Δαίμονά τ' ἠγάѳεον καὶ Δαίμονα πήμονα ѳνητῶν,
Δαίμονας οὐρανίους καὶ ἠερίους καὶ ἐνύδρους
καὶ χѳονίους καὶ ὑποχѳονίους ἠδ' ἐμπυριφοίτους,
καὶ Σεμέλην Βάκχου τε συνευαστῆρας ἅπαντας,
Ἰνὼ Λευκοѳέην τε Παλαίμονά τ' ὀλβιοδώτην
Νίκην ѳ' ἡδυέπειαν ἰδ' Ἀδρήστειαν ἄνασσαν 
καὶ βασιλῆα μέγαν Ἀσκληπιὸν ἠπιοδώτην
Παλλάδα τ' ἐγρεμάχην κούρην, Ἀνέμους τε πρόπαντας
καὶ Βροντὰς Κόσμου τε μέρη τετρακίονος αὐδῶ·
Μητέρα τ' ἀѳανάτων, Ἄττιν καὶ Μῆνα κικλήσκω
Οὐρανίαν τε ѳεάν, σύν τ' ἄμβροτον ἁγνὸν Ἄδωνιν
Ἀρχήν τ' ἠδὲ Πέρας, τὸ γὰρ ἔπλετο πᾶσι μέγιστον,
εὐμενέας ἐλѳεῖν κεχαρημένον ἦτορ ἔχοντας
τήνδε ѳυηπολίην ἱερὴν σπονδήν τ' ἐπὶ σεμνήν.



 ΕΥΧΗ ΠΡΟΣ ΜΟΥΣΑΙΟΝ


Μάθε λοιπόν, Μουσαίε, την μύησι την πολυσέβαστη την προσευχή, πού είναι βέβαια για
σε η προσφορώτερη απ' όλες:
'Ω Δία βασιλιά και Γη καί ουράνιαι φλόγες καθαραί
του Ηλίου, καί της Σελήνης το ιερόν φως καί όλα τα Αστρα
καί συ Ποσειδώνα με την κυανήν χαίτην πού περιβάλλεις την γήν.
Περσεφόνη αγνή καί Δήμητρα με τους ωραίους καρπούς,
καί Άρτεμι πού εκτοξεύεις τα βέλη, ώ κόρη καί ήιε Φοίβε
πού κατοικείς εις την ιερή γη των Δελφών
καί συ χορευτή Διόνυσε, που έχεις τις μεγαλύτερες τιμές ανάμεσα στους θεούς
Άρη ίσχυρόκαρδε καί αγνέ ισχυρέ Ηφαιστε καί συ θεά γεννημένη άπό τον αφρό.
(Αφροδίτη), πού σούλαχαν δώρα με μεγάλα ονόματα· καί συ βασιλιά των καταχθόνιων,
θεέ πού έχεις μεγάλην ύπεροχήν καί σεις Ήβη καί Είλείθυια καί του Ηρακλή ή γενναία
δύναμις κάί της Δικαιοσύνης και της Ευσέβειας το μέγα όφελος προσκαλώ, καί τις
ξακουστές Νύμφες καί τον Πάνα τον μέγιστον καί την Ηραν, την θαλερήν σύζυγον του
Διός. πού φέρει την ασπίδα καί την Μνημοσύνην την άξιέραστη καί τάς άγνάς εννέα
Μούσας επικαλούμαι καί
τάς Χάριτας καί τάς Ωρας καί τον Ένιαυτόν και την θεϊκή Λητώ με τα όμορφα μαλλιά καί
την σεβαστή Διώνην καί τους ώπλισμένους Κουρήτας. τους Κορύβαντας καί τους
Κάβειρους καί μαζί μ' αυτούς τους μεγάλους Σωτηρας καί τους Ίδαίους θεούς, τα
αθάνατα τέκνα του Διός καί τον αγγελιοφόρον των επουρανίων, τον Ερμήν, τον κήρυκα,
καί την θέμιν πού εξετάζει τάς θυσίας των ανθρώπων, καί την Νύκτα την πρεσβυτέραν
εξ όλων προσκαλώ καί την Ημέραν πού φέρει το φως καί την Πίστιν καί την Δίκην καί
την άμωμον θεσμοδότειραν
καί την Ρέα καί τον Κρόνο καί την μαυρόπεπλο Τηθύν καί τον μεγάλον Ωκεανόν καί
συνάμα τάς θυγατέρας του Ωκεανού' του Ατλαντος και του Αιώνος την άνυπέρβλητον
δύναμιν καί τον Χρόνον πού τρέχει διαρκώς, καί της Στυγός το λαμπρό νερό καί τους
μειλίχιους θεούς
καί προς τούτοις την αγαθήν Πρόνοιαν καί τον Δαίμονα τον αγιώτατον καί τον Δαίμονα
τον καταστροφέα των ανθρώπωντους Δαίμονας τους ουράνιους και τους θαλασσίους και

τους υδατινους και τους γήινους και τους κάτω από την γην

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.